تکرار تمامی یک دوران از نو
کوتاه و بلند شدن احساسات احمقانه ام
دل دادن و باز دل دادن و باز..
فکر میکردم دلی نمانده.فکر میکردم.دل که دادی..دل نمیماند.
دل دادم.باز دل دادم
طی میشود و طی میشود و باز دوباره از اول
این همه هجوم و حمله ی احساساتی نامعلوم
و باز قلبم
احساساتی بازیچه ی دست اطفار
حجمی سنگین که دوباره فشرده میشود
درد دارد..درد دارد
پوچی ابهام گونه ی ایست این درد
اما درد دارد..
به امید ماندن،
با دست هایی ۷ ساله حک شدند
راه میروم ملالی نیست که روسریم این عریانی موهایم را برجسته تر کرده است..خواه که بگذرم بی آنکه بدانم بی آنکه بشنوم..بی حتا لحظه ای درنگ از صدایی که صدایم میزند..که لحظه ای وقتتان را می خواهم..لبخند میزنم،وحسیست آزاد از هر چه هست و نیست..فقط من ،این شادیست؟ نمی دانم از درون تنهایی هایم آیا این حس شادیست؟..این احساس گرم دوست داشتن است؟..این منم؟
این منم که دورانی را که کمتر من بودم پشت سر گذاشته؟..این منم که میگذرم با کفشهای خواهرم؟آه که من از چه چیزها که نا راضی نیستم و آه که چه دلنشینست این احساس زنده بودن، من زنده ام!زندگی می گذرد و روز به روز حس دورتری به کودکی هایم پیدا میکنم و چه سخت است که دیگر به تو نگویند دخترک.
روزها و هفته هاییست که تنک شدن موهای پدر آزارم میدهد،به سرش دست میکشد و آه که زجری از افتادن هر لاخه مویش می کشد..چروک های گوشه ی چشم های مادرم که هر روز صبح آینه به یادش می آوردشان..برادرم که هر روز رگ غیرتش را بیش تر از دیروز نشانمان میدهد..و زیبایی های خواهرم.
چه اشک ها که نریختمشان و چه شور بودند و چه شوری ها که شیرنند.
این زنگیست و زندگی می گذرد.
به چه بهانه فريا زنم كه از اين داااااااااااااااااد!
سر در گمي ها را به چه آرام گيرم؟!
به لطافت بت هون؟
شجاعت و وحشت راك؟
ملايمت رقص بالرين ها؟
با حس نوازشت بر اين تن كرخت كه شايد از فرط شهوت ها به اين سنگيني رسيده؟
آرامشي به چشمهاي مادرم؟
اويي به سر در گمي تو؟
به صدها صدهاااااا نوشته اي كه به دستان من تاتمام مانده اند؟
اين همان ديوانه است كه من را از آن خود خواهد..ديوانه خواهان منست!..هِه چه سعادتيست!
اين گرما از دستان يخ زده كيست كه مرا به اين رخت گرم مي كشاند؟
فنجان داغ را به دستان من مي دهد بر گونه ام بوسه مي زند و مي گويد كه بخواب..آرام گير
دستان گرمش دستانم را مي گيرد اما حسي جز يخ زدگي در من نيست!
چشمانم جز گودالي از وهم نميبيند..
تنم را به رقص وا مي دارد،سرم را به چرخش!..زمزمه ي داغ پر از شهوت او گوش هايم را پر ميكند..و ديگر فرياد از داد نيست در اين سكوت پر از موسيقي!
اما چرا؟..من من بودنم تو تو بودنت ترك كرده اي.اين ديگر چه بود اين ديگر چيست..همه فرياد در گلو اما اين دیگر نه،وهم..خيال يا شايد ديوانگي... اين سكونيست كه من به حركت درآوردن و تو به ماندن خواهد پس "او" پس او چه شد؟..ديوارها خواهند فرو ريختن صدايش خفه ماندن.. صداي كه؟.."همان" همان ديگر كه بود همان به ماندن يا به حركت؟ ديوارها به حركت و صدا ها به خفه ماندن و فريادي خفه سر دادن تا به كي؟..تا کی پي اگرها گرفتن؟..همان كجاست؟ او ديگر كيست؟..ديوارها همه ماندند؟!..من؟
تو دیگر به تو ماندن هیچ و به تو شدن نخواهم!..اما من من خواهم ماند.
نه ناراحتم نه دلتنگ و نه چیزه دیگه،فقط خواستم بنویسم از خیلی چیزا دور شدم.
از خیلی چیزا که دوسشون دارم...سخت میشه فهمید چی اما چرا من دلتنگم.
میخوام بنویسم میخوام بخونم میخوام بلند بخونم ..
چرا نرفتم دنباله چیزایی که دوس دارم؟!
یه چیزی داره منو میکٍشه میکشه به سمت چیزایی که دوس دارم .
میخوام برم اما دیر شده میخوام بنویسم اما دیر شده..!
واسه هیچ کاری دیر نیس میدونم نگید بهم..آره بریدا راس میگی شاعر یخ زده.
اما کو شعر..وای خدایا میخوام بنویسم میخوام بنویسم
چرا نمیتونم..دورم کرده دوررررررررررررم کرده.
میخوام بنویسم اما یخ زدم و انگار دستم انقد که یخ زده نمیتوه هیچ بنویسه هیچ!