وقتی...

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد

من شروع  من آغاز شدم

و چه سخت است .

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است..

مثل تنها مردن!

forest1.jpg image by findstuff22

اینجا نبودن..!

باور نمی کنم.

هرگز باور نمی کنم که سال های سال..

همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.

یک کاری خواهد شد.زیستن مشکل شده است.

و لحظات..چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند و دیر می گذرند که احساس می کنم..خفه می شوم.

هیچ نمی دانم چرا؟raining.jpg not raining yet image by aimimko

اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است .

و اوست که مرا چنان بی طاقت کرده است .

احساس می کنم دیگر نمی توانم در خودم بگنجم..در خودم بیارامم.

از "بودن" خویش بزرگ تر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند.

این کفش تنگ و بی تابی فرار!

عشق آن سفر بزرگ!..

اوه..چه می کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است"این جا نبودن"!

دلم میخواد بگم الان چی خیلی نازه و وای من عاشقشم!

سلام...وای اگه بدونین اینجا هوا چه ناززززززززززه                                         من عاشق  زمستونم!عاشق اینکه وقتی سردمه برم زیره پتوم!!                       اینکه یکی نه خودما مثه مامانمواسم یه چای داغ بیاره(با شووووکولات از اونا که خودش می دونه) هوا خیلی سرده اینجا این بالا مه گرفته تازه نم نم بارونم میاد...از پنجره که بیرون و میبینم(تو حیاط) باغچمون خیلی نازه ....گلا همه خیسن.          من همیشه از صدای کلاغ میترسم.... اما اگه الان اینجا بودین هم اینجا رو میدیدین هم صدای کلاغ تو گوشتون بود دوسش داشتین...رو بروی پنجره ی اتاق از اینجا که نیگا میکنی یه باغ هس بیچاره کچل شده اما منظرش واقعا زمستونیه کاش همیشه زمستون بود.                                                                                              اما زمستون واسه من خوبه واسه اونایی که یه دسته مهربون(مثه دستای مامانم) ... یه جای گرم و نرم ندارن چی؟! درسته خواستم یکم خود خواهانه بود....اما همچین آرزویی ممکن نیس مگه اینکه برم قطب!....خدا جونم شکرت!                                                        

 هر کسی گمشده ای دارد.                                                                                                             

وخدا گمشده ای داشت..هر کسی دو تاست                                             in_the_rain.jpg in the rain... image by val2046                                                                                       وخدا یکی بود.....و یکی چگونه می توانست باشد؟                                         

 

هر کسی به اندازه ای که احساسش کند...نداشت.                                 

 

عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آن را ببیند.                        

 

خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمد.                                                           

 

زیبایی همواره تشنه ی دلی است که به او عشق ورزد.                                     

 

قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد.                                          

 

و غرور در جستجوی غروری است که ان را بشکند. 

 

و خدا عظیم بود و زیبا و پر اقتدار و مغرور...اما کسی نداشت!                                                                                                                                                                                                                                                                          

Stock Photo - rain falling in 
puddle. fotosearch 
- search stock 
photos, pictures, 
images, and photo 
clipartدریا کنار از صدف های تهی پوشیده است.                 

 

جویندگان مروارید به کرانه های دیگر رفته اند. 

 

پوچی جست وجو بر ماسه ها نقش است.                                                         

صدا نیست.دریاـ پریان مدهوشند.آب از نفس افتاده است.                                       

لحظه ی من در راه است.و امشب ـ بشنوید از من -                                             

امشب...آب اسطوره ای را به خاک ارمغان خواهد کرد.                                           

امشب..سری از تیرگی انتظار بدر خواهد آمد. 

 

امشب...لبخندی به فراتر ها خواهد ریخت.                                                          

بی هیچ صدا...زورقی تابان ... شب آب ها را خواهد شکافت .                                

زورق ران توانا..که سایه اش بر رفت و آمد من افتاده است.. 

                                  

 که چشمانش گام مرا روشن می کند..                                                             

که دستانش تردید مرا می شکند..                                                                    

 پارو زنان ..از آن سوی هراس من خواهد رسید.                                                        

گریان..به پیشبازش خواهم شتافت .                                                                 

در پرتو یکرنگی..مروارید بزرگ را در کف من خواهد نهاد.                                                                                         

دیشب تولد دختر داییم بود.......اون خیلی کوچولو و نازه موهاش منگول منگول یه شیکم گندم داره تازه..خیلیم شیطونه یه زبونه درازم داره(من از همچین بچه هایی خوشم میاد)اما واقعا بعضی وقتا می خوام خفش کنم دیشب من داشتم چایی می خوردم که با یکی از همبازیاش(هدیه..اونم مثله خودشه ولی خیلی شرتر و شیطون تر)اومدن چایی رو ریختن روی شلواره من که هدیه از اون دور گفت:وای تو تو شلوارت خرابکاری کردی(اونم با یه حالت خیلی جدی)وای باید دلتون واسم بسوزه چون همه برگشتن و منو نیگا کردن و خندیدن نیا و هدیه هم دست می زدن و می گفتن وای وای وای وای....تو تو شلوارت.....اینا بماند اما من تلافی کردم اگه تلافی نمی کردم آروم نمی شدم...وقتی ماماناشو حواسشون نبود  دوتاشونو یه نیشگونه محکم گرفتم  خوشم اومد..باید حساب بچه پررو هارو اینجوری رسید! 

              ما در همه زندگی میکنیم                                                                                                         

و همه در ما زنده اند                                                                                                                    

 در قلب هر انسانی

                                    

 شاعری است                                                                                                                                                         

                                                                                                                                                                                                    و در قلب هر انسانی گنهکاری                                                                                                                

قلب تو شاعریست                                                                                                                   

                                                 و قلب من گنهکاری که شعر نمی فهمد....                       

اگر گیاهان به بهار ایمان دارند                                                            

                     پس چرا من در انتظار بهار نباشم؟                                             

بهاری که خود را در آن شکوفا کنم                                                      

شاید بهار ما در این هستی نباشد                                                         

شاید وقتی دیگر از راه رسد....                                                                

این زندگی شایدُ زمستانی است....                                                                

زمستانی در انتظار بهار...                                                                                                               rain web from the Photographing Subjects in the Rain image gallery                                                                                                                                                                                                                                                                                 

Rain Drops on Water, Bacalar QR, Mex

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من تمام شده ام!                                                                                        

بالهایم در طو فان وحشی زندگیم شکسته اند                                                   

آری من تمام شده ام                                                                                   

امواج...وحشیانه به من می خورند                                                                   

پس کی به ساحل خواهم رسید...                                                                 

صدایی سهمگین تر ازغرش رعد مرا از جا کند!                                                     

می ترسم...از فردا...از امروز...از همیشه...از تو...و شاید از خودم!                           

کجاست ان فانوس...بدهیدش... که شاید باز نترسم                                             

فریاد می خواهم...فریادی از دل تمام غمناکان جهان!                                             

اکنون به تخته سنگی سرشار از فریاد می مانم که یارای فریاد کشیدن را ندارد!          

اما از چه؟!                                                                                                   

از ترس؟...از زندگی؟...از تو؟...و یا از خودم...؟   

 

از همه...                                                                                                     

از همه و از همه چیز....                                                                              

بهار که بیاید رفته ام...                                                                                                                                                          بهار،بهانه ی رفتن است.


رفتن زیباتر است


ماندن شکوهی ندارد،                                                                  

آن هم پشت این سنگریزه های طلب.                                             

گیرم که ماندم و باز بال بال زدنم،توی خاک وخاطره،توی گذشته و گِلِ ، 


گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم...                       


بال های بسته اما طعم اوج را كه خواهد چشید؟...                         

می روم،بدرود،رفیق روزهای بی قراریم!!                                         


قرارمان اما در حوالی قاف،پشت آشیانه ی سيمرغ ،آن جا که جز بال و پر


سوخته،نشانی ندارد...